Afscheid nemen

Afscheid nemen is niet mijn sterkste punt. Ik hecht me makkelijk aan mensen en dat maakt het er niet makkelijker op. Je kan op verschillende manieren afscheid nemen. Er zijn ook verschillenden gelegenheden waarbij je afscheid moet nemen. En soms zijn er ook van die momenten dat je geen afscheid hebt kunnen nemen. Dat kan zijn omdat iemand plotseling komt te overlijden: van ouderdom, door ziekte of omdat ze vinden dat hun leven al volbracht is.

Wanneer ik dit schrijf voel ik me beroerd. Mijn hoofd is zwaar en ik merk dat ik me verdoofd voel. “Let je wel op jezelf?” vraagt mijn partner mij. Ik kijk hem verdwaasd aan en knik van ja. Maar ik weet wel beter. Ik zit in mijn zombie-modus, in mijn eigen bubbel en ik vind het prima zo. Niet prima in de zin van dat alles goed gaat. Nee, het is meer een prima van: laat mij maar even in mijn eigen bubbel zitten.

De afgelopen weken is het er stilletjes aan ingeslopen. Mijn gezonde eetlust die ik in de ochtend toch altijd wel heb, is weg. Ik krijg steeds meer last van hoofdpijn. Niet zo’n bonkende pijn, maar meer zo’n zeurende pijn. Een soort doof gevoel aan je hoofd. Ik kan me niet meer focussen, het kost me moeite om afspraken te maken (in te plannen) want ik ben het overzicht kwijt. Mijn regelmaat die ik met behulp van het uitlaatschema van Maya had opgebouwd is nergens meer te vinden. De noodzaak om vroeg op te staan is er niet meer, want dat gekke beest houdt van uitslapen! Ik heb weinig energie, nergens zin in en het is net alsof ik stuurloos in mijn bootje op de grote kalme zee dobber.

Afbeelding van Arulonline via Pixabay

Ik kijk er niet van op, want door Corona zitten een hoop mensen niet lekker in hun vel. Eigenlijk hoop ik stiekem dat daardoor ook meer begrip komt voor depressie en soortgelijke psychische klachten. Want zo werkt het vaak wel weet ik uit ervaring. Sommige mensen moeten het eerst zelf aan de lijve ondervonden hebben, willen ze er enige begrip voor op kunnen brengen. Zo ging het ook met een vriend van mij. Jaren geleden kwamen we elkaar tegen bij zijn broer in de tuin. Het was een zomeravond dat je nog lekker met zijn allen buiten kon zitten. Hij had een moeilijke periode achter de rug, ik geloof iets van een burnout ofzo. En hij kwam naar mij toe om zich te verontschuldigen dat hij al die jaren dat hij mij kende, mij nooit serieus had genomen wat mijn psychische klachten betrof. Hij vond het rot voor me dat ik daar al zo lang mee bezig was en sprak zijn bewondering uit dat ik mezelf nog staande hield. Want hij had het nu zelf meegemaakt en was blij dat hij er weer vanaf was. Het mooiste was wel dat ik me er nooit van bewust was geweest dat hij zo over mij had gedacht. Maar ik vond het mooi dat hij zich zo kwetsbaar voor mij durfde op te stellen. Zeker omdat ik dat van hem nooit verwacht had.

Einde therapie

Het einde van mijn therapie kwam in zicht. Ik wist dat het er aan zat te komen, maar ik realiseerde mij niet dat ik echt helemaal zou gaan stoppen. “Nou, dat is toch goed?” hoor ik je al denken. Ja, ik snap dat je dat denkt! Maar voor iemand die haar halve leven al in therapie zit, is dat best wel een ommezwaai! Okay, ik ben niet continu in therapie geweest. En ik ben wel vaker gestopt en heb ook periodes gehad dat ik helemaal geen therapie had. ‘Waarom is dit dan anders?’ Het feit dat ik na al die jaren eindelijk iets had gevonden wat mij werkelijk hielp. Dat ik niet alleen maar wijzer werd doordat ik meer kennis opdeed. Maar dat ik ook werkelijk aan het veranderen was door wat ik leerde.

Tijdens de therapie had ik steeds een soort backup, door de wekelijkse gesprekken die ik had met groepsgenoten of de individuele therapeut. Dat valt nu weg en zal ik op een andere manier moeten zien op te lossen. Gelukkig heb ik een goed sociaal netwerk, daar ligt het niet aan. Het is meer dat ik moet leren dat ik niet alles in mijn eentje hoef op te lossen. En ook vertrouwen hebben dat vrienden je graag willen helpen indien mogelijk. Net zoals ik graag mijn vrienden help als ze dat nodig hebben en er om vragen. Maar dan moet ik wel uit mijn bubbel komen en dat is nu een beetje lastig merk ik. Daarom heb ik een paar bel afspraken gemaakt met een paar vriendinnen. En ik merk dat het helpt om de dingen in een ander perspectief te zetten.


Voor het afscheid van de therapie heb ik voor iedereen iets gemaakt. Een soort ‘affirmatie doosje’ met blanco papiertjes waar ze zelf leuke dingen op konden schrijven. En wanneer ze het nodig hebben kunnen ze dan steeds een briefje uit dat doosje halen waarop iets leuks staat over hen. Verder heb ik er een persoonlijk briefje bij gedaan en een gelukspoppetje. De doosjes waren van hout en die heb ik van binnen en buiten bewerkt en beschilderd. Als ik er nog een ga maken zal ik het laten zien, want ik heb er nu geen foto van gemaakt.


Het lijkt een hoop gedoe, maar ik vind het fijn om dat zo te doen. Creatief bezig zijn is voor mij heel goed om dingen te verwerken. Door aan deze doosjes te werken kon ik op mijn manier afscheid nemen. En ik heb zelfs gezegd dat ik het doosje terug wilde hebben als ze het niks vonden. Dat vond ik best spannend, maar ik moest dat gewoon zeggen. Tsja, als ik dan toch moet leren om mezelf waardevol te vinden is dit wellicht een goed begin.

4 Comments

  • Lyanne

    Lieve Elvira, wat heb je mooi beschreven hoe je je voelt. Het is allemaal zo herkenbaar; het niet kunnen focussen, moeite hebben om te plannen en het gevoel hebben het overzicht kwijt te zijn. Ik voelde me op die momenten waardeloos en ik denk jij ook. Het gevaar loert dat je jezelf ook als waardeloos gaat zien, maar ik weet inmiddels wel beter. Onder die wolk in je hoofd zit nog steeds Elvira. Lieve, emphatische, creatieve die de dingen graag zo goed wil doen. Voor anderen maar ook voor jezelf. Dat laatste is soms een zoektocht maar die zoektocht is tegelijkertijd de weg naar je beter voelen. Ik weet uit ervaring dat die weg hobbelig is met kuilen en rotsblokken, 2 stappen vooruit en dan weer één achteruit. Maar ik zie dat jij -net als ik- de kracht hebt om die weg te bewandelen. Je doet het al! En ook al voelt het momenteel misschien eerder alsof je stil staat, uiteindelijk ga je ook weer vooruit. Wees mild voor jezelf en houd vol, er komen ook weer zonnestralen! Ik zie de al en jij gaat ze ook zien, dat weet ik zeker.

    • Elvira

      Lieve Lyanne, wat een hartverwarmende reactie. Bedankt dat je de tijd hebt genomen om zo uitgebreid te reageren. Fijn dat je dit wilt delen. Het raakt me enorm. Ik wens je ook veel sterkte toe. Liefs Elvira

  • Marian

    Wat mooi om jouw creatieve geest terug te zien in deze blog. Zo mooi en helder geschreven en heel fijn om te lezen.
    Dapper dat je je zo openstelt, zou fijn zijn als er meer uiting en zichtbaarheid aan depressies gegeven zou worden.
    We mogen best wat meer de diepte in met zijn allen. Zien dat er meer is dan de “social media wereld” waarin alles mooi en goed is en gaat.
    Je bent een super lieve, loyale, creatieve en prachtige vrouw, met een mooi en liefdevol hart.
    Liefs
    Marian

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.