Als het allemaal teveel wordt

Eigenlijk wilde ik er vorige week al over beginnen. Maar toen zat ik er waarschijnlijk toch nog te diep in. En omdat ik er ondertussen over in gesprek ben geweest, merk ik dat het nu makkelijker is om er woorden aan te geven.

Lekker praktisch bezig zijn

Vorige week probeerde ik namelijk te beschrijven hoe ik me voelde. En dat was niet zo fijn. Als je het dan ook nog op papier zet, is het wel heel erg confronterend. Taal is heel belangrijk, juist voor dit soort dingen. Je kan dingen natuurlijk op verschillende manieren beschrijven. En dan gaat het nog steeds om hetzelfde onderwerp. Alleen welke woorden je daarvoor gebruikt en hoe je het beschrijft, doet heel veel met de beleving.

En precies daar ging het vorige week dus mis! Ik ging me er slechter door voelen en als dat bij mij al zo was, hoe zou dat dan voor jullie zijn? Ik wist in ieder geval dat ik het niet wilde publiceren. Dus ik heb het even van me af gezet en ben de volgende dag weer gaan schrijven. Lekker praktisch bezig geweest met het weekmenu (ik ben echt héél erg benieuwd naar jullie reacties!).

Photo by Sebastian Voortman from Pexels

Succeservaringen

Het maken van het weekmenu was best nog wel een enorme klus. Maar het was wel precies wat ik op dat moment nodig had: iets waarin ik me kon vastbijten. Helemaal de focus leggen op iets totaal anders. En dan ook nog eens iets waarbij ik de regie in handen heb. Heerlijk! Het ging natuurlijk niet allemaal direct zoals ik het wilde. En het ging een paar dagen geleden zelfs even helemaal goed mis met mijn weekmenu. Maar ik heb het allemaal op kunnen lossen.

En die succeservaringen zijn heel belangrijk. Juist wanneer je je even wat minder voelt. Dat klinkt misschien heel erg vanzelfsprekend, ook ik heb dat moeten leren. Iemand heeft ooit letterlijk tegen mij gezegd: ‘die succeservaringen zijn noodzakelijk om je beter te kunnen voelen over jezelf’.

Het maakte voor mij een wereld van verschil. Want ik streefde altijd wel naar succeservaringen maar als ik die dan had was het nooit goed genoeg. En nu koester ik zulke momenten. Ik sta er bij stil en laat het bezinken zodat ik het even goed op mij in kan laten werken. Waarschijnlijk heb ik dan ook een grote lach op mijn gezicht. Net zoals nu wanneer ik daar aan terug denk.

Photo by Maisa Borges from Pexels

Praten

Ondertussen was dat rotgevoel er nog en omdat ik niet zo goed wist wat ik ermee aan moest heb ik het naar voren gebracht tijdens een gesprek met mijn therapeut. Het ging mijn dagelijkse leven te veel beheersen. En ik hoopte door er over te praten dat ik het kon laten ophouden. Maar zo simpel was het niet.

Comfortably Numb

We hebben het nu over een periode van een paar weken dat ik er al last van heb. Ik heb geen zin om op te staan (dat doe ik wel maar het gaat even over het gevoel). Vervolgens heb ik geen zin om te eten, terwijl ik ontbijt nooit over zou slaan. Ik eet wel (want ik weet dat het nodig is) maar het kost enorm veel moeite en zorgt voor veel weerstand.

Stel je maar eens voor dat je enorme keelpijn hebt, maar dat je toch moet eten. Dat is een kromme vergelijking maar het gaat om het idee. Verder is mijn weerstand heel laag omdat ik ziek ben geweest, waardoor ik vrij zware medicijnen moest slikken. En ben ik enorm gespannen waardoor vrij simpele dingen heel veel energie kosten om te doen.

Ben je er nog? Jeetje, ik kan me voorstellen dat er inmiddels wel wat lezers zijn afgehaakt. Want hier wordt je niet echt vrolijk van. Sorry! Maar het is niet anders. Ik moet eerlijk bekennen dat ik dit stukje van de blog ook een stuk lastiger vind om te schrijven. Maar dit hoort nou eenmaal bij mij en het schrijven van deze blog. Good times and bad times.

Afbeelding van Free-Photos via Pixabay

Stilstaan of door gaan

Ik heb de afgelopen tijd nogal wat te verwerken gekregen. En aangezien er weinig of geen herstelperiodes waren bevindt ik me nu in deze situatie. In therapeuten-taal heet dit een ‘beschermer’ of ook wel ‘coping modus’. Kort gezegd is het de manier waarop ik mezelf heb aangeleerd om te gaan met bepaalde situaties. En dat gebeurt onbewust. Soms is deze beschermer helpend en soms ook niet.

Maar in dit geval is de beschermer helpend. Want omdat ik gewend ben te overleven, heb ik de neiging om alsmaar door te gaan. Schouders er onder en doorgaan. Niet bij de pakken neer zitten. Doorpakken. Dat idee. En dat werkt op zich prima, maar je hebt ook tijd nodig om de dingen te verwerken. En dat kan echt niet als je steeds maar door gaat. Stilstaan en voelen wat je nodig hebt. Zorgen voor je kwetsbare ik. En dát vind ik lastig.

Hoe dan ook, geen kant en klare oplossing voor mij. Toch voel ik me nu wel iets anders. Ik ben er nog niet (het afgestompte gevoel is er nog steeds) maar ik laat het nu voor wat het is. Het is blijkbaar nu even nodig en ik neem me voor om beter voor mezelf te zorgen. Niet toe te geven aan dat nare gevoel van op slot zitten. Ik probeer er door de ogen van een ander naar te kijken. Dat helpt soms ook. En ik zeg tegen mezelf dat dit weer over gaat. Net zoals de vorige keren.

“Dapper is wanneer je bang bent voor iets en het tóch doet”

Herkenbaar? Vast. Ik weet zeker dat meer mensen op deze manier omgaan met moeilijke situaties. Dat is de enige reden dat ik dit durf te schrijven. Want ik vind het best wel eng om dit zo te bespreken. Maar wetende dat ik zeker niet de enige ben en dat velen zich hierin zullen herkennen schrijf ik dapper door.

One Comment

  • Leonie

    Mooi stukje Elvira 🧡 Heel dapper van jou! Ga vooral zo door, je zult zien dat het erover schrijven je uiteindelijk makkelijker afgaat. Of nou ja, dat het iets minder spannend gaat aanvoelen. Virtual hug!

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.