Terug van weggeweest

Met het schaamrood op mijn kaken pak ik de laptop er weer bij. Het is niet de eerste keer dat ik een poging doe na mijn ongeplande afwezigheid. En ik moet je eerlijk bekennen dat hoe langer ik het uitstelde hoe moeilijker het werd om weer te beginnen. Ik ben mezelf behoorlijk tegengekomen! Ik met mijn goede voornemens om structureel elke week wat te gaan schrijven. Natuurlijk hebben mijn vrienden me gewaarschuwd. ‘Je neemt teveel hooi op je vork!’ ‘Misschien is het beter om alleen een blog te schrijven en niet ook nog een weekmenu erbij doen?’ Ik hoorde ze wel, maar ik was zo enthousiast! Dit ging helemaal goed komen. En ik was lekker eigenwijs. Tsja, een beetje zelfkennis kan geen kwaad. Nee, ik ga mezelf niet op mijn kop geven, daar ben ik mee opgehouden. Dat doe ik niet meer, want daar werd ik niet gelukkig van. Laten we gaan kijken naar wat ik wel gedaan heb, en wat de toekomst gaat brengen. Dat is veel leuker!

Een terugblik in vogelvlucht

Er is veel gebeurd in de afgelopen drie maanden, want dat is de periode waar we het over hebben. Het was zomer. Ik had weer een depressie. We kregen een puppy. Mensen om me heen raakten overspannen of kregen een burnout. Ik ging pilatesles bij een yogastudio geven. We mochten weer samen dansen bij de dansschool en met de dansgroep. We gingen in quarantaine omdat iemand thuis zich had laten testen. Er werden baby’s geboren. We gingen niet op kraamvisite. Er werd veel buiten gegeten. We begonnen met puppy training. We moesten een pup opvoeden. Mijn therapie stopte. Er werd afscheid genomen. En dan ben ik vast nog wel het een en ander vergeten.

De balans opmaken

De afgelopen periode heb ik ook goed nagedacht over hoe ik verder wil gaan. Want eerlijk gezegd was ik bijna non-stop met de blog bezig. En dan voornamelijk door het weekmenu en de recepten. Koken duurde langer doordat er foto’s gemaakt moesten worden. En dan zat ik vaak na het eten tot vrij laat in de avond het recept nog uit te schrijven. Dus ik was vrij constant bezig met het weekmenu en alles wat daarbij kwam kijken.

Koken en mediteren

Op een gegeven moment merkte ik dat het mij ging tegenstaan. Om steeds maar foto’s te maken, terwijl ik aan het koken was. Eten bereiden heeft voor mij vaak toch iets weg van een meditatiemoment. Het brengt me tot rust, ik kan me er helemaal in verdiepen en soms laat ik mijn creativiteit erop los en wordt het toch wat anders omdat ik uiteindelijk ergens anders zin in heb. Dat vind ik zo leuk aan koken, dat je jezelf kunt verrassen. Je begint bijvoorbeeld met de intentie om een Hollandse hutspot te maken en je serveert een stoofpotje wat in het midden-oosten niet zou misstaan. Het is zo leuk hoe je jezelf daarmee kunt verrassen. Ik zie het als kleine cadeautjes. En als het bij de rest van je tafelgenoten ook in de smaak valt, is het helemaal perfect.

Het weekmenu en de recepten

Dus op een gegeven moment heb ik het losgelaten. Het idee om al mijn recepten te plaatsen. Dat ga ik ooit misschien nog wel oppakken, maar niet nu. Eerst wil ik echt aandacht besteden aan hoe het is om te leven met psychische klachten. Dat was in de eerste plaats waarom ik ooit met deze blog ben begonnen. En het weekmenu blijf ik wel nog plaatsen, want het blijft toch lastig om elke dag te bedenken wat je op tafel kan zetten. Veel recepten zijn sowieso op internet te vinden. misschien niet helemaal zoals ik het gemaakt heb, maar daar gaat het ook helemaal niet om. Je zoekt uiteindelijk toch iets wat bij je past. En als ik dan van een bepaald recept toch het verzoek krijg om een recept te plaatsen, zal ik dat met alle liefde en plezier doen.

Puppy

We hebben jaren geleden een hond gehad. Na zijn dood zeiden we tegen elkaar dat we voorlopig geen hond meer wilden hebben. Maar na een aantal jaar begon het toch te kriebelen. Eerst waren we niet serieus op zoek, maar uiteindelijk begon het dan toch vaste vormen aan te nemen. We wilden graag een puppy zodat we haar zelf konden opvoeden. En dan het liefst een teefje want die zijn wat makkelijker in de omgang met andere honden dan een reu (werd mij verteld). En zo kwam het dat Maya in augustus bij ons kwam wonen.

Een intensieve periode

Het was een bang hondje dat nog niet zindelijk was. De eerste weken waren dan ook best wel intensief. We sliepen de eerste dagen beneden zodat ze ons kon zien. Op die manier hadden we een rustige nacht en voelde Maya zich veilig. Het waren zware weken en ik moest steeds denken aan de eerste weken van na mijn bevalling. Er zijn momenten geweest dat ik er helemaal klaar mee was. Want ze hing zo ontzettend aan mij dat ik er helemaal de kriebels van kreeg. En ik vond het zo tegenvallen van mezelf, dat ik blijkbaar niet voldoende geduld met haar had. Wat dat betreft heb ik betere herinneringen aan de eerste weken van na mijn bevalling.

Leuke momenten

Wat een vriendin laatst ook tegen mij zei klopt waarschijnlijk. ‘Je vergeet de vervelende dingen van de periode na je bevalling en herinnert je alleen nog maar de leuke momenten.’ Dus daar hou ik me nu dan maar aan vast. Ondertussen zie ik ook wel veel vooruitgang. Ze leert best snel. Het zindelijk worden ging echt heel snel goed. En ze reageert ook heel goed op haar naam. Ze gaat ook naar puppytraining en het is leuk om te zien hoe goed ze dat oppakt.

Drama queen

Het zou fijn zijn als ze er niet zo’n drama van maakte wanneer we haar even alleen moeten laten. (Ze heeft wellicht verlatingsangst.) Daar zijn we ook mee aan het oefenen, maar ik zie helaas niet zoveel vooruitgang. Dus we hebben voorlopig nog wel een oppas nodig als we samen de deur uit moeten. Autorijden vind ze ook niet fijn. Ze heeft waarschijnlijk last van wagenziekte. Dat komt wel vaker voor bij puppy’s dan is het evenwichtsorgaan nog niet helemaal goed ontwikkeld. Uiteindelijk kan ze er overheen groeien. Gelukkig zie ik daar dan wel vooruitgang in. Ze kan steeds grotere afstanden afleggen met de auto, zonder dat we daarna de hele achterbak schoon moeten maken. Dus dat geeft wel hoop. Voordat je het weet kunnen we zorgeloos een roadtrip met haar maken. Maya is nu 7 maanden en aan het puberen. Een nieuwe periode met weer andere uitdagingen. Dus we mogen onze borst wel nat maken.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.